RSS

Monthly Archives: ડિસેમ્બર 2013

साल निकल रहे हैं ..


साल निकल रहे हैं ..
कुछ नया होता है..
कुछ पुराना पीछे रह जाता है…
कुछ ख्वाईशैं दिल मैं रह जाती हैं..
कुछ बिन मांगे मिल जाती हैं …
कुछ छौड कर चले गये.. उम्मीद है कुछ नये जुड़ेंगे, जीवन के इस सफर में..
कुछ मुझसे खफा हैं..
कुछ मुझसे खुश भी होंगे
कुछ मुझे भूल गये…
कुछ मुझे याद भी करते होंगे.
कुछ शायद अनजान हैं
और कुछ मुझसे बहुत परेशान भी होंगे..
कुछ को मेरा इंतज़ार होंगा. कुछ का मुझे इंतज़ार करना होंगा.
मुझ में अगर कुछ सही है तो ज़रूर कुछ गलत भी होंगा।
इसीलिए जाते हुए
वर्ष के अंतिम पलों
में दोस्तों मेरी
आपसे गुज़ारिश है कि –
“मुझसे कोई गलती हो गई हो तो माफ कीजिये और कुछ अच्छा लगे तो युंही याद करते रहीये!” ❤

 
Leave a comment

Posted by on ડિસેમ્બર 31, 2013 in અંગત, સરસ

 

ટૅગ્સ:

ईश्वर की तरफ से शिकायत —


मेरे प्रिय,

सुबह तुम जैसे ही सो कर उठे, मैं तुम्हारे बिस्तर के पास ही खड़ा था।
मुझे लगा कि तुम मुझसे कुछ बात करोगे। तुम कल या पिछले हफ्ते हुई किसी बात या घटना के लिये मुझे धन्यवाद कहोगे।
लेकिन तुम फटाफट चाय पी कर तैयार होने चले गए और मेरी तरफ देखा भी नहीं। फिर मैंने सोचा कि तुम नहा के मुझे याद करोगे। पर तुम इस उधेड़बुन में लग गये कि तुम्हे आज कौन से कपड़े पहनने है। फिर जब तुम जल्दी से नाश्ता कर रहे थे और अपने ऑफिस के कागज़ इक्कठे करने के लिये घर में इधर से उधर दौड़ रहे थे, तो भी मुझे लगा कि शायद अब तुम्हे मेरा ध्यान आयेगा, लेकिन ऐसा नहीं हुआ।
फिर जब तुमने आफिस जाने के लिए ट्रेन पकड़ी तो मैं समझा कि इस खाली समय का उपयोग तुम मुझसे बातचीत करने में करोगे पर तुमने थोड़ी देर पेपर पढ़ा और फिर खेलने लग गए अपने मोबाइल में और मैं खड़ा का खड़ा ही रह गया।

मैं तुम्हें बताना चाहता था कि दिन का कुछ हिस्सा मेरे साथ बिता कर तो देखो, तुम्हारे काम और भी अच्छी तरह से होने लगेंगे, लेकिन तुमनें मुझसे बात ही नहीं की। एक मौका ऐसा भी आया जब तुम बिलकुल खाली थे और कुर्सी पर पूरे 15 मिनट यूं ही बैठे रहे, लेकिन तब भी तुम्हें मेरा ध्यान नहीं आया। दोपहर के खाने के वक्त जब तुम इधर-उधर देख रहे थे, तो भी मुझे लगा कि खाना खाने से पहले तुम एक पल के लिये मेरे बारे में सोचोंगे, लेकिन ऐसा नहीं हुआ।

दिन का अब भी काफी समय बचा था। मुझे लगा कि शायद इस बचे समय में हमारी बात हो जायेगी, लेकिन घर पहुँचने के बाद तुम रोज़मर्रा के कामों में व्यस्त हो गये।
जब वे काम निबट गये तो तुमनें टीवी खोल लिया और घंटो टीवी देखते रहे। देर रात थककर तुम बिस्तर पर आ लेटे। तुमनें अपनी पत्नी, बच्चों को शुभरात्रि कहा और चुपचाप चादर ओढ़कर सो गये।

मेरा बड़ा मन था कि मैं भी तुम्हारी दिनचर्या का हिस्सा बनूं, तुम्हारे साथ कुछ वक्त बिताऊँ, तुम्हारी कुछ सुनूं, तुम्हे कुछ सुनाऊँ। कुछ मार्गदर्शन करूँ तुम्हारा ताकि तुम्हें
समझ आए कि तुम किसलिए इस धरती पर आए हो और किन कामों में उलझ गए हो, लेकिन तुम्हें समय ही नहीं मिला और मैं मन मार कर ही रह गया।

मैं तुमसे बहुत प्रेम करता हूँ। हर रोज़ मैं इस बात का इंतज़ार करता हूँ कि तुम मेरा ध्यान करोगे और अपनी छोटी छोटी खुशियों के लिए मेरा धन्यवाद करोगे। पर तुम तब ही आते हो जब तुम्हें कुछ चाहिए होता है। तुम जल्दी में आते हो और अपनी माँगें मेरे आगे रख के चले जाते हो। और मजे की बात तो ये है कि इस प्रक्रिया में तुम मेरी तरफ देखते
भी नहीं। ध्यान तुम्हारा उस समय भी लोगों की तरफ ही लगा रहता है, और मैं इंतज़ार करता ही रह जाता हूँ। खैर कोई बात नहीं, हो सकता है कल तुम्हें मेरी याद आ जाये। ऐसा मुझे विश्वास है और मुझे तुम में आस्था है।
आखिरकार मेरा दूसरा नाम………………
आस्था और विश्वास ही तो है।

तुम्हारा
ईश्वर

 
Leave a comment

Posted by on ડિસેમ્બર 21, 2013 in ચિંતનની પળે, સરસ

 

ટૅગ્સ:

‘તારી તો….. !’


( આ વાર્તા કામિની સંઘવી ની લખેલી છે અને તે મમતા મેગેઝીન ના માર્ચ-2013 ના અંક માં પ્રસારિત થઇ હતી … મને બહુ જ ગમી હતી એટલે કામિની મેડમ ની મંજુરી સાથે અહી આપ સમક્ષ રજુ કરું છું . )

કમ્પ્યુટર પર ગૂગલ સર્ચ એન્જિનમાં મેં શબ્દ લખ્યો, કલ્પવૃક્ષ. અગણિત સાઈટ ખૂલી.  મારું કલ્પવૃક્ષ કયું? મેં ઘડિયાળ જોઈ. એકને ચાલીશ. મારે ત્રણ વાગે પેરેન્ટ્સ મિટિંગમાં જવાનું છે. વળી પાછું બોસ જોડે અડધી રજાની લમણાઝીક, એ જ બહાનાં અને એ જ કચકચ. મેં ફરી કમ્પુટર ના સ્ક્રીન પર લખ્યું.  કલ્પવૃક્ષ …

સવારે ઊઠીને હું ઘરનો મુખ્ય દરવાજો ખોલી પેપર-દૂધ લેવા બહાર આવી તો આશ્ચર્ય! પેપર ઈસ્ત્રીટાઈટ રીતે ઘડી કરીને પડ્યાં હતાં. આમ તો પેપરવાળો લીફટમાંથી ઊભા ઊભા પેપરનો ઘા કરે, તેથી ઘણીવાર તો મારે પેપરના એક-બે પાનાં લેવા નીચેના માળે જવું પડે. દૂધની થેલી એક પણ તૂટ્યા વિનાની હેન્ગિંગ બાસ્કેટમાં લટકતી હતી.

મેં ઇલેક્ટ્રિક કોફી-ટી કીટલીમાં ચા બનાવી, નિરાંતે પેપર વાચવા બેઠી. ત્યાં અચાનક ફાળ પડી. જલદી નાહી લઉં, નહિતર લાઈટ – પાણીનો ભરોસો નહીં, ક્યારે જતા રહે. લાઈટ જતી રહી તો ગિઝર ચાલશે નહીં અને ઠંડા પાણીથી નહાવું પડશે. વોશિંગ મશીનના બદલે હાથથી કપડા ધોવા પડશે . પણ હવે તે વાત તો જૂની થઇ ને! હવે તો લાઇટપાણી ચોવીસ કલાક હાજર છે!

મેં રોટીમેકર, સ્વયસંચાલિત ઇલેક્ટ્રિક કૂકર-ઓવનમાં દાળ-શાક, રોટલી-ભાતની કાચી સામગ્રી જરૂરી તેલ, મસાલા, લોટ, પાણી નાખી ટાઈમર મૂકી દીધું, જેથી અમે ઓફિસથી પાછા આવીએ ત્યારે રસોઈ તૈયાર હોય .

ઓફિસે જવા માટે હવે અડધા કલાકને બદલે દસ જ મિનિટ થાય છે ને, કારણ ટ્રાફિક જ ક્યાં નડે છે! નજીકના અંતર માટે સરકારી ઇલેક્ટ્રિક પ્રદુષણરહિત ટ્રામ અને દૂર ના અંતર માટે સૂર્યપ્રકાશથી સંચાલિત બસ ચાલે છે. પ્રાઇવેટ કાર, જીપ, રિક્ષા પર ભારતમાં પ્રતિબંધ છે. લોકો ઇલેક્ટ્રિક કે સૂર્ય ઉર્જાથી ચાલતા સ્કુટર અથવા સાઈકલ તળ શહેરમાં ફરવા માટે વાપરે છે, જેથી શહેરનું પ્રદુષણ શૂન્ય છે .

આજે મારે શહેરના તળ વિસ્તારમાં મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશનની ઓફિસે કરવેરા ભરવા જવાનું છે . હું નગરપાલિકાની ઓફિસે પહોંચી તો પહેલા થતી લાંબી લાઈન ના બદલે એકલદોકલ વ્યક્તિ જ હતી .

મારી પાછળ જ શહેરના મેયર પણ પોતાનો કરવેરો ભરવા લાઈનમાં ઊભા હતા . સરકાર નાગરિક પર ભરોસો કરે છે એટલે હવે નાગરિકે જાતે જ પોતાનો કરવેરો કેટલો છે તે ગણી ભરવાનો રહે છે . ડિપોઝીટ મશીનમાં મેં મારા બીલ મુજબના પૈસા ભરી દીધા . મારી નજર સજેશન બોક્ષ પર પડી . એક સમયે સૂચનોની કાપલીઓથી છલકાતું સજેશન બોક્ષ આજે ખાલીખમ હતું .

વૃદ્ધ માતા-પિતાને સંતાન સાચવે તે માટે સરકાર તરફથી મોટી નિશ્ચિત રકમ ચુકવવામાં આવે છે . તેથી હવે ભારતમાં વૃદ્ધાશ્રમ જ નથી . દરેક વૃદ્ધને સરકારી બસ-ટ્રામ માં મફત હરવા ફરવા મળે છે . સરકાર સિનિયર સિટીઝનને મેડીકલ સેવા મફત આપે છે .

ચૂંટણી માં ઉમેદવારી નોંધાવવા માટે ઉમેદવાર ની ઓછામાં ઓછી લાયકાત પોસ્ટ ગ્રજ્યુએશન રાખવામાં આવી છે . અને ઉમેદવાર પરિણીત હોય તો તેને બે બાળકોથી વધારે બાળકો ના હોવા જોઈએ તેવો નિયમ છે . વળી ઉમેદવાર બે વાર જ પાર્ટી બદલી શકે છે . તેથી વધારે વાર પાર્ટી બદલે તે ઉમેદવાર ચૂંટણી માં ઊભા રહેવા માટે ગેરલાયક ઠરે છે .

શહેરના રસ્તા પણ હવે ચપ્પલ વગર પણ ચાલી શકાય તેટલા સ્વચ્છ અને લીસા છે . જોકે લોકો ફૂટપાથ પર જ ચાલે છે, કારણ ફૂટપાથ પહોળી છે . જેનો ઉપયોગ હવે ફક્ત રાહદારીઓ જ કરે છે . ફૂટપાથ પર બેસીને વસ્તુ વેચવી કે પાર્કિંગ કરવું તે ગુનો બને છે .

આજે સ્કૂલમાં પેરેન્ટ્સ મિટિંગ છે તેથી મને તથા મારા પતિને ઓફિસમાંથી હાફ-ડે  મળે છે . સ્કૂલમાં વાલીઓ તથા શિક્ષકો વચ્ચે બાળકના વિકાસ, કૌશલ્ય તથા આવડત વિશે ચર્ચા થાય છે અને બાળકની મરજી મુજબનું આગળનું ભણતર નક્કી કરવામાં આવે છે . ભારતમાં હવે માત્ર સરકારી સ્કૂલ જ છે અને તેમાં પ્રાથમિક શિક્ષણ એટલે એકથી આઠ ધોરણ સુધીનું, શિક્ષણ માતૃભાષામાં આપવાનું ફરજીયાત છે .

પેરેન્ટ્સ મિટીંગમાં જવા માટે હું ઓફિસમાંથી બહાર નીકળી અને મારી પાસેથી કાળા ધુમાડા કાઢતી રિક્ષા ઝડપભેર પસાર થઇ . બાજુના ખાબોચિયામાંથી ઊડીને કાદવ-કીચડ મારા કપડા પર પડ્યા અને મારા મો માંથી નીકળી ગયું,  ‘તારી તો….. !’

 
1 ટીકા

Posted by on ડિસેમ્બર 14, 2013 in ટૂંકી વાર્તાઓ

 

બારી ગંદી છે!


એક વાર એક નવદંપતી કોઈ ભાડાના મકાનમાં રહેવા ગયાં.

બીજા દિવસે સવારે જયારે બંને ચા-નાસ્તો કરતા હતા ત્યારે પત્નીએ બારીમાંથી જોયું કે સામેના ઘરની અગાશી પર કપડા સુકવેલા હતા.

“લાગે છે આ લોકોને કપડા ધોતા પણ નથી આવડતું જુઓ તો કેટલા મેલા લાગે છે?” પત્ની બોલી.

પતિએ એની વાત સાંભળી પણ ખાસ ધ્યાન ના આપ્યું.

એક બે દિવસ પછી ફરી એજ જગ્યાએ કપડા સુકવેલા જોઈને પત્નીએ ફરી એજ કહ્યું, “ક્યારે શીખશે આ લોકો કે કપડા કેવી રીતે ધોવાય….!!”

પતિ સંભાળતો રહ્યો પણ આ વખતે પણ કંઈ બોલ્યો નહિ.

હવે તો રોજ જ આમ થવા લાગ્યું, જયારે પણ પત્ની કપડા સુકાતા જોતી, જેમતેમ બોલવા લાગતી.

લગભગ એક મહિના પછી એક સવારે પતિ-પત્ની રોજની જેમ જ ચા- નાસ્તો કરી રહ્યા હતા. પત્નીએ હંમેશની જેમજ નજર ઉઠાવીને સામેની અગાશી તરફ જોયું , “અરે વાહ લાગે છે એ લોકોને સમજણ પડી ગઈ…. આજે તો કપડા બિલકુલ સાફ દેખાય છે, જરૂર કોઈ કે ટોક્યા હશે!”

પતિ બોલ્યો, “ના એમને કોઈએ નથી ટોક્યા.”

“તમને કેવી રીતે ખબર? ” ,પત્નીએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.

“આજે હું વહેલો ઉઠી ગયો હતો અને મેં બારીના કાચને બહારથી સાફ કરી નાંખ્યો, એટલા માટે તને કપડા સાફ દેખાય છે.” પતિએ વાત પૂરી કરી.

મોરલ :
====

જીવનમાં પણ આજ બાબત લાગૂ પડે છે : ઘણી બધી વાર આપણે બીજાઓને કેવી રીતે જોઈએ છીએ એ આપણા પોતાના પર આધાર રાખે છે કે આપણે અંદરથી કેટલા સાફ છીએ. કોઈના વિશે બુરું-ભલું કહેતા પહેલા પોતાની મનઃસ્થિતિ જોઈ લેવી જોઈએ અને પોતાની જાતને પૂછવું જોઈએ કે શું આપણે સામેની વ્યક્તિમાં કંઇક સારું જોવા તૈયાર છીએ કે હજુયે આપણી બારી ગંદી જ છે!