RSS

Category Archives: બાળવિભાગ

​कछुआ और खरगोश की नयी  कहानी जो आपने कभी नहीं सुनी होगी ।


आपने कछुए और खरगोश की कहानीज़रूर सुनी होगी, just
to remind you; short में यहाँ बता देता हूँ:
एक बार खरगोश को अपनी तेज चाल पर घमंड हो गया और

वो जो मिलता उसे रेस लगाने के लिए challenge करता

रहता। 

         कछुए ने उसकी चुनौती स्वीकार कर ली।

रेस हुई। खरगोश तेजी से भागा और काफी आगे जाने पर

पीछे मुड़ कर देखा, कछुआ कहीं आता नज़र नहीं आया, उसने

मन ही मन सोचा कछुए को तो यहाँ तक आने में बहुत समय

लगेगा, चलो थोड़ी देर आराम कर लेते हैं, और वह एक पेड़ के

नीचे लेट गया। लेटे-लेटे कब उसकी आँख लग गयी पता ही

नहीं चला।

उधर कछुआ धीरे-धीरे मगर लगातार चलता रहा। बहुत देर

बाद जब खरगोश की आँख खुली तो कछुआ फिनिशिंग

लाइन तक पहुँचने वाला था। खरगोश तेजी से भागा,

लेकिन तब तक बहुत देर हो चुकी थी और कछुआ रेस जीत

गया।
_Moral of the story: Slow and steady wins the race_

_धीमा और लगातार चलने वाला रेस जीतता है_
        ये कहानी तो हम सब जानते हैं, अब आगे की कहानी देखते

हैं:

रेस हारने के बाद खरगोश निराश हो जाता है, वो अपनी

हार पर चिंतन करता है और उसे समझ आता है कि वो over-

confident होने के कारण ये रेस हार गया…उसे अपनी

मंजिल तक पहुँच कर ही रुकना चाहिए था।

अगले दिन वो फिर से कछुए को दौड़ की चुनौती देता है।

कछुआ पहली रेस जीत कर आत्मविश्वाश से भरा होता है

और तुरंत मान जाता है।

रेस होती है, इस बार खरगोश बिना रुके अंत तक दौड़ता

जाता है, और कछुए को एक बहुत बड़े अंतर से हराता है।
_Moral of the story: Fast and consistent will always beat the slow and steady_ 

_तेज और लगातार चलने वाला धीमे और लगातार चलने वाले से हमेशा जीत जाता है।_

*यानि slow and steady होना अच्छा है लेकिन fast and consistent होना और भी अच्छा है*
कहानी अभी बाकी है जी….
इस बार कछुआ कुछ सोच-विचार करता है और उसे ये बात

समझ आती है कि जिस तरह से अभी रेस हो रही है वो

कभी-भी इसे जीत नहीं सकता।

वो एक बार फिर खरगोश को एक नयी रेस के लिए चैलेंज

करता है, पर इस बार वो रेस का रूट अपने मुताबिक रखने

को कहता है। खरगोश तैयार हो जाता है।

रेस शुरू होती है। खरगोश तेजी से तय स्थान की और

भागता है, पर उस रास्ते में एक तेज धार नदी बह रही होती

है, बेचारे खरगोश को वहीँ रुकना पड़ता है। कछुआ धीरे-

धीरे चलता हुआ वहां पहुँचता है, आराम से नदी पार करता

है और लक्ष्य तक पहुँच कर रेस जीत जाता है।

_Moral of the story: Know your core competencies and work accordingly to succeed_ 

_पहले अपनी strengths को जानो और उसके मुताबिक काम करो जीत ज़रुर मिलेगी_
कहानी अभी भी बाकी है जी …..
इतनी रेस करने के बाद अब कछुआ और खरगोश अच्छे दोस्त

बन गए थे और एक दुसरे की ताकत और कमजोरी समझने लगे

थे। दोनों ने मिलकर विचार किया कि अगर हम एक दुसरे

का साथ दें तो कोई भी रेस आसानी से जीत सकते हैं।

इसलिए दोनों ने आखिरी रेस एक बार फिर से मिलकर

दौड़ने का फैसला किया, पर इस बार as a competitor

नहीं बल्कि संघठित होकर काम करने का निश्चय लिया।

दोनों स्टार्टिंग लाइन पे खड़े हो गए….get set go…. और

तुरंत ही खरगोश ने कछुए को ऊपर उठा लिया और तेजी से

दौड़ने लगा। दोनों जल्द ही नहीं के किनारे पहुँच गए। अब

कछुए की बारी थी, कछुए ने खरगोश को अपनी पीठ

बैठाया और दोनों आराम से नदी पार कर गए। अब एक

बार फिर खरगोश कछुए को उठा फिनिशिंग लाइन की

ओर दौड़ पड़ा और दोनों ने साथ मिलकर रिकॉर्ड टाइम

में रेस पूरी कर ली। दोनों बहुत ही खुश और संतुष्ट थे, आज से

पहले कोई रेस जीत कर उन्हें इतनी ख़ुशी नहीं मिली थी।

_Moral of the story: 

संगठित कार्य हमेशा व्यक्तिगत प्रदर्शन से बेहतर होता है_

*Individually चाहे आप जितने बड़े performer हों लेकिन अकेले दम पर हर मैच नहीं जीता सकते अगर लगातार जीतना है तो आपको संघठन में काम करना सीखना होगा, आपको अपनी काबिलियत के आलावा दूसरों की ताकत को भी समझना होगा। और जब जैसी situation हो, उसके हिसाब से संघठन की strengths को use करना होगा*

 

जो भी होता है, अच्छे के लिए होता है….


एक बार भगवान से उनका सेवक कहता है, भगवान आप एक जगह खड़े-खड़े थक गये होंगे. एक दिन के लिए मैं आपकी जगह मूर्ति बनकर खड़ा हो
जाता हूं, आप मेरा रूप धारण कर घूम आओ.

भगवान मान जाते हैं, लेकिन शर्त रखते हैं कि जो भी लोग प्रार्थना करने आयें, तुम बस उनकी प्रार्थना सुन लेना. कुछ बोलना नहीं, मैंने उन सभी के लिए प्लानिंग कर रखी है.

सेवक मान जाता है.

सबसे पहले मंदिर में बिजनेसमैन आता है और कहता है, भगवान मैंने नयी फैक्ट्री डाली है, उसे खूब उंचाई पर पहुंचाना और वह माथा टेकता है, तो
उसका पर्स नीचे गिर जाता है. वह बिना पर्स लिये ही चला जाता है.

सेवक बेचैन हो जाता है. वह सोचता है कि रोक कर उसे बताये कि पर्स गिर गया, लेकिन शर्त की वजह से वह नहीं कह पाता.

इसके बाद एक गरीब आदमी आता है और भगवान को कहता है कि घर में खाने को कुछ नहीं, भगवान मदद कर.
तभी उसकी नजर पर्स पर पड़ती है. वह भगवान का शुक्रिया अदा करता है और
चला जाता है.

अब तीसरा व्यक्ति आता है. वह नाविक होता है. वह भगवान से कहता है कि मैं 15 दिनों के लिए जहाज लेकर समुद्र की यात्रा पर जा रहा हूं यात्रा में कोई अड़चन न आये भगवान.

तभी पीछे से बिजनेसमैन पुलिस के साथ आता है और पुलिस को बताता है कि मेरे बाद ये नाविक आया है. इसी ने मेरा पर्स चुराया है, पुलिस नाविक को पकड के ले जा रही होती है कि भगवान की जगह खडा सेवक बोल पड़ता है कि
पर्स तो उस गरीब आदमी ने उठाया है.

अब पुलिस उस गरीबआदमी को पकड़ कर जेल में बंद कर देती है.

रात को भगवान आते हैं, तो सेवक खुशी-खुशी पूरा किस्सा बताता है.
भगवान कहते हैं, तुमने किसी का काम बनाया नहीं, बल्कि बिगाड़ा है.

वह व्यापारी गलत धंधे करता है. अगर उसका पर्स गिर भी गया, तो उसे कोई फर्क नहीं पड़ना था. इससे उसके पाप ही कम होते, क्योंकि वह पर्स गरीब इनसान को मिला था. पर्स मिलने पर उसके बच्चे भूखों नहीं मरते.

रही बात नाविक की, तो वह जिस यात्रा पर जा रहा था, वहां तूफान आनेवाला था. अगर वह जेल में रहता, तो जान बच जाती. उसकी पत्नी विधवा होने से बच जाती. तुमने सब गड़बड़ कर दी.

बात पते की. कई बार हमारी लाइफ में
भी ऐसी प्रॉब्लम आती है, जब हमें लगता है कि ये मेरा साथ ही क्यों हुआ. लेकिन इसके पीछे भगवान की प्लानिंग होती है. जब भी कोई प्रॉब्लम आये. उदास मत होना. इस स्टोरी को याद करना और सोचना कि जो भी होता है, अच्छे के लिए होता है….

 

Tags:

વિસરાઇ ગયેલા બાળગીતો


વિસરાઇ ગયેલા બાળગીતો :
~~~~~~~~~~~~~~~~
મામાનું ઘર કેટલે
દીવા બળે એટલે
દીવા મેં તો દીઠા
મામા લાગે મીઠા
મામી મારી ભોળી
મીઠાઈ લાવે મોળી
મોળી મીઠાઈ ભાવે નહિ
રમકડાં તો લાવે નહિ
—————————————-
અડકો દડકો
દહીંનો દડકો
દહીં દૂજે, દરબાર દૂજે
વાડી માંહીનો વેલો દૂજે
ઉલ મુલ ધતુરાનું ફુલ
ખાઈ જા શેરડી ખજૂર
—————————————-
હાથીભાઈ તો જાડા
લાગે મોટા પાડા
આગળ ઝૂલે લાંબી સૂંઢ
પાછળ ઝૂલે ટૂંકી પૂંછ
—————————————-
વારતા રે વારતા
ભાભો ઢોર ચારતા
ચપટી બોરા લાવતા
છોકરાઓને સમજવતા
એક છોકરો રિસાણો
કોઠી પાછળ ભિંસાણો
કોઠી પડી આડી
છોકરે રાડ પાડી
અરરર માડી
—————————————-
મેં એક બિલાડી પાળી છે
તે રંગે બહુ રુપાળી છે
તે હળવે હળવે ચાલે છે
ને અંધારામાં ભાળે છે
તે દૂધ ખાય, દહીં ખાય
ઘી તો ચપ ચપ ચાટી જાય
તે ઉંદરને ઝટપટ ઝાલે
પણ કૂતરાથી બીતી ચાલે
તેના ડીલ પર ડાઘ છે
તે મારા ઘરનો વાઘ છે
—————————————-
એક બિલાડી જાડી
તેણે પહેરી સાડી
સાડી પહેરી ફરવા ગઈ
તળાવમાં તે તરવા ગઈ
તળાવમાં તો મગર
બિલ્લીને આવ્યા ચક્કર
સાડીનો છેડો છૂટી ગયો
મગરના મોઢામાં આવી ગયો
મગર બિલ્લીને ખાઈ ગયો

 

કોણ હલાવે લીંબડી ને કોણ ઝુલાવે પીપળી ભાઇની બેની લાડકીને ભઇલો ઝુલાવે ડાળખી…


કોણ હલાવે લીંબડી ને કોણ ઝુલાવે પીપળી
ભાઇની બેની લાડકીને ભઇલો ઝુલાવે ડાળખી…
લીંબડીની આજ ડાળ ઝુલાવે, લીંબોળી ઝોલા ખાય,
હીંચકો નાનો બેનનો એવો, આમ ઝુલણ્યો જાય,
લીંલુડી લીંબડી હેઠે, બેનીબા હિંચકે હીંચે……….કોણ…
એ પંખીડા, પંખીડા, ઓરા આવો એ પંખીડા,
બેની મારી હીંચકે હીંચે, ડાળીઓ તું ઝુલાવ,
પંખીડા ડાળીએ બેસો, પોપટજી પ્રેમથી હીંચો……કોણ…
આજ હીંચોડુ બેનડી, તારા હેત કહ્યા ના જાય,
મીઠડો વાયુ આજ બેની તારા હીંચકે બેસી જાય
કોયલ ને મોરલા બોલે, બેની નો હીંચકો ડોલે…..
કોણ હલાવે લીંબડી ને કોણ ઝુલાવે પીપળી
ભાઇની બેની લાડકીને ભઇલો ઝુલાવે … બેનડી જુલે …ભઇલો ઝુલાવે ડાળખી.

 

Tags:

Osama Laden – poem in Gujarati


Osama Laden – poem in Gujarati

EK HATO OSSAAMAA..

PADIYO MOTAA LOCHAAMAA

PAADYAA TOWER AMERICAMAA

PACHI BHAAGYO GUFAAMAA

BOMB PADYAA GUFAAMAA

TOYE BACHI GAYO OSSAAMMAA

PAKISTAN KAHE AAVIJAA ANE RAHE MOJ MAJAAMAA

KOY NAHIN AAVE AHIN TAARI KHOJMAA

TYAAN AAVYO OBAAMAA

AKKAL HATI E DOBAAMAA

GOTI LIDHO OSSAAMAA

GOLI MAARI DIDHI MAATHAAMAA

ANE NAAKHI DIDHO DARYAAMAA

MARI GAYO OSSAAMAA

RAAJI THAYO OBAAMAA

BADHAAYE JOYUN TV MAA..

( mobile par thi post kari hova thi gujarati ma type nathi kari sakyo)

 

અકબર-બિરબલ (કાગડાની વસ્તી ગણતરી)


એ ક દિવસ અકબર બાદશાહ દરબાર ભરીને બેઠા હતા. અકબર ઘણી વાર દરબારમાં વિચિત્ર પ્રશ્નો પૂછતા હતા. આવા પ્રશ્નોના જવાબમાં દરબારીઓની બુદ્ધિની કસોટી થતી.

અકબરે દરબારીઓને પ્રશ્ન પૂછયો, “દિલ્હીમાં કુલ કાગડા કેટલા?” બાદશાહ આવો વિચિત્ર પ્રશ્ન પૂછશે એવી તો કોઈને ક્યાંથી કલ્પના હોય? માણસોની વસ્તી ગણતરી થાય. કાગડાની વસ્તી ગણતરી શી રીતે થાય? બધા દરબારીઓ મૂંઝાયા. કોઈ જવાબ આપી શક્યું નહીં. જે દરબારીઓને બિરબલની ઈર્ષા થતી હતી તેઓએ બાદશાહને કહ્યું કે, “જહાંપનાહ, આવા પ્રશ્નો તો તમારે બિરબલને જ પૂછવા જોઈએ. કેમ કે, તેને આવી બધી વધારે ખબર હોય છે.”

છેવટે અકબરે બિરબલ તરફ નજર કરી. બિરબલે થોડી વાર ચૂપ રહ્યા પછી જવાબ આપ્યો. હજૂર દિલ્હીમાં સાઠ હજાર છસ્સો અઠ્ઠાવન કાગડા છે.

“શું? તને બરાબર ખાતરી છે?” બાદશાહે આશ્ચર્ય વ્યક્ત કરતાં કહ્યું.

“હા જી, પાકી ખાતરી કર્યા પછી જ આપને કહું છું, જહાંપનાહ!”

“અને તેં કહ્યું તેના કરતાં કાગડાની સંખ્યા વધારે હોય તો?”

“જહાંપનાહ, તો આપણા શહેરના કાગડાઓના સગાઓ બહારગામથી તેઓને મળવા આવ્યા હશે.” બિરબલે તરત જવાબ આપતાં કહ્યું.

“એમ? અને તેં કહી તે સંખ્યા કરતાં શહેરમાં ઓછા કાગડા હોય તો?” બાદશાહે સામે પ્રશ્ન કર્યો.

બિરબલે મૂંઝાયા વગર જવાબ આપ્યો, “તો આપ નક્કી માનજો કે આપણા શહેરના કાગડાઓ તેમના સગા-સંબંધીઓને મળવા બહારગામ ગયા હશે.

બિરબલના આવા હાજર જવાબોથી બાદશાહ પ્રભાવિત થયા અને જે દરબારીઓએ આ પ્રશ્ન બિરબલને પૂછવા માટેનું સૂચન કર્યું હતું તે ઝંખવાણા પડી ગયા.

બાદશાહે પેલા દરબારીઓ સામે ફરીને કહ્યું કે, “મને ખબર જ હતી કે બિરબલ પાસે તો આનો જવાબ તૈયાર જ હશે, પણ આજે હું બિરબલની નહીં તમારા લોકોની બુદ્ધિની પરીક્ષા કરતો હતો.” બાદશાહે ખુશ થઈને બિરબલની ખૂબ જ પ્રશંસા કરી.

 

સાન્તા ક્લોઝ


FreeGreatPicture.com-30957-santa-claus

નાતાલ પર્વની સાથે સાન્તા ક્લોઝ વણાઈ ગયા છે. સાન્તા ક્લોઝ વિનાની નાતાલ કલ્પી પણ ન શકાય. આ સાન્તા ક્લોઝના પાત્ર પાછળ એક રસપ્રદ કથા છે. એ ખરેખર બનેલી ઘટના છે કે માત્ર દંતકથા એની તો માત્ર ઈસુને ખબર, પણ એ વાત આમ છે.
નિકોલસ ધનિક, ઉદાર અને ધાર્મિક માતાપિતાનો એકમાત્ર પુત્ર હતો. માતાપિતાના પરગજુપણાના સંસ્કાર એનામાં પણ ઉતર્યા હતા.એકવાર એમના ગામમાં રોગચાળો ફાટી નીકળ્યો. રોગચાળાની ઝપટમાં આવીને એના માતા અને પિતા બંને અકાળે મૃત્યુ પામ્યા. નિકોલસ એકલો પડી ગયો પણ એની પાસે વારસામાં પુષ્કળ સંપત્તિ હતી એટલે જીવનનિર્વાહની તો એને કોઈ ફિકર નહોતી.
એક વખત ક્રિસમસના આગલા દિવસે એ ગામમાં ફરવા નીકળ્યો હતો. ત્યારે એક ગરીબ ઘરમાં થતો સંવાદ એણે સાંભળ્યો ઃ
‘‘પિતાજી, કાલે નાતાલના દિવસે મને શું ભેટ આપશો?’’
‘‘બેટા, ભેટના પૈસા આપણી પાસે ક્યાંથી? ભેટ તો હવે ભગવાન આપે તો. ભેટની વાત તો દૂર, પણ કાલે પહેરવા નવાં કપડાં પણ ક્યાં છે? આ જૂનાં કપડાં સારી રીતે ધોઈને સાંજે સૂકવી દઈશું તો કાલે ચાલી જશે.’’
પિતા અને નાનકડા પુત્ર વચ્ચેની આ વાતચીત સાંભળીને નિકોલસને દયા આવી ગઈ. રાત્રે એ ફરીથી પેલા ઘર પાસે ગયો. ત્યાં જે કપડાં સૂકાતાં હતાં તેમાં મોજાં પણ હતાં. તે મોજામાં નિકોલસે થોડા પૈસા, નાનાં-નાનાં રમકડાં અને ચોકલેટ્‌સ મૂકી દીધી.
સવારે પેલા ઘરના માણસોએ કપડાં લીધાં તો મોજામાંથી સોગાદ મળી! નાનકડો છોકરો તો હરખાઈ ઊઠ્યો. પિતાને થયું, ‘ભગવાન ઈસુએ આપણી વ્હાર કરી.’ ગામ લોકોને પણ ધીમે ધીમે આ વાતની ખબર પડી.
એ પછી બીજી ક્રિસમસ આવી ત્યારે આ છોકરાની સાથે ગામનાં બીજાં છોકરાંઓએ પણ પોતાનાં ઘરની બહાર મોજાં લટકાવી દીધા. નિકોલસને થયું કે એ બધાં જ મોજામાં ભેટ મૂકવી જોઈએ નહિતર બાળકો નિરાશ થઈ જશે અને ભગવાન ઉપરથી એમનો ભરોસો ઊઠી જશે.
રાત પડી એટલે નિકોલસે ગામમાં ઘેર ઘેર ફરીને દરેક મોજામાં ભેટ મૂકી દીધી. આ રીતે આ પ્રથા ચાલુ થઈ. થોડાં વર્ષો બરાબર ચાલ્યું. પણ એ રાતે કોઈએ નિકોલસને ભેટ મૂકતા જોઈ લીધો અને ગામમાં ખબર પડી ગઈ કે આ કામ તો નિકોલસનું છે.

એ પછી નિકોલસ ‘સંત’ એટલે કે ‘સેઈન્ટ’ તરીકે ઓળખાવા લાગ્યો અને ‘સેઈન્ટ નિકોલસ’નું અપભ્રંશ ‘સાન્તા ક્લોઝ’ બની ગયું.